Ceylin, Reyhan, Memo… ve o kadın…

Bu hafta yazı birlikte geçirdiÄŸim üç gençten bahsetmek istiyorum… Åžekerim biz bu dükkanı ortağım Alex’le açmaya karar verdikten sonra tabi hemen, hem çalışkan, hem güvenilir, hem de her türlü göze hitap edebilecek, iyi yetiÅŸmiÅŸ eleman arayışına girdik. Ä°yi yetiÅŸmiÅŸ derken; öncelikle “iyi aile çocuÄŸu” olacak. Ä°ÅŸte bu, benim için hayatta “EN MÃœHÄ°M”. Bu lafı bazan en baÅŸta kendim matrak olarak kullansam da, asıl manası ÇOK MÃœHÄ°M… Anası-babası, hali tavrı, oturması kalkması, konuÅŸması, saygısı, adabı, kısacası herbiÅŸeyiyle…

Uzatmayalım, önce Alex, isim sırasından da anlayacağınız üzere Ceylin’i getirdi bana. Ceylin, Alex’lerin Alaçatı’daki Slam maÄŸaza müdürü Merve’nin ablası. O’nunla, ÅŸirketi kurmak üzere gittiÄŸimiz noterin önünde tanıştık. Zümrüt yeÅŸili gözleri ve o pozitif gülüşüyle selamladı beni. Dükkan 1 Mayıs’ta açılacak, o da ayrılmak üzere olduÄŸu iÅŸinden çıkıp bize gelecek. Kısa bir görüşmeden sonra okeyleÅŸtik. Dükkanı beraber açtık, düzeni beraber kurduk. Her ne kadar çok gençse de, anlaÅŸması kolay ve net bir insan. Kalbinin güzelliÄŸi yüzüne vurmuÅŸ, akıllı, cingöz, güzel eÄŸitim almış, hepsinden önemlisi uzlaÅŸtırıcı. Keza kardeÅŸ Merve de öyle. Birlikte çok ÅŸey hallettik, itiraf edin kııızzzzzzz…

Bu arada ben Ä°zmir’de Alaçatı’ya taşınma hazırlıkları yapıyorum. Gari benim muhittim(yazılır:) bi de “senin muhittin” var; mesela “muhittin çok geniÅŸ” denilir Güzel Türkçemiz’de-çevren geniÅŸ yani, dostun ahbabın çok- (Allaaaaaaaaah yiycez yine azarı birilerinden belli oldu) Gönüüüüül nerdesin kıııızzzzz??? Muhittin’in mucidi olur kendisi de:) Neyse ne diyodum, benim muhittimde üzülüyo herkes, “ay sen ÅŸimdi erkenden ÇeÅŸme’ye mi gidicen, ay biz sensiz napıcaz” falan… Bir gün bizim mahallenin barı TÄ°ES’te oturuyoruz 3-5 arkadaÅŸ, yan masada baktım Reyhan.. O da senelerdir mahallemizin güzel minik bir butiÄŸinde çalışır, bana da çok mal satmışlığı vardır. Düzgün kızdır, laubaliliÄŸi yoktur ama çok güleryüzlüdür. Bi de beni beÄŸenir sever, e tabe ben de o zamanlar filinta gibi kadınım anacım, ne giysem yakışıyo…deeeermiÅŸÅŸim deyip alçakgönüllü olamıycam, evet aynen de öyle:) Efenim biz Reyhan’la hoÅŸbeÅŸten sonra kendisinin uzun seneler çalıştığı butikten ayrıldığını öğrendim. Bana “AyÅŸen Hanım, butik açıyomuÅŸsunuz, sizinle çalışmak çok isterim” dedi. Dedim “çok geç, biz biriyle anlaÅŸtık, çok ta beÄŸendik, anca O’nun yanına birini alabiliriz” Cevap: “Benim için hiç mühim deÄŸil AyÅŸen Hanım, yeter ki sizinle olayım”. Buyur burdan yak ÅŸimdi:) Geldi mi dükkana ikinci bi güzel.

Sinirim bozulmuyo da diil hani ÅŸekerim:) Ä°ki tane güzel manken gibi kız salınıp duruyo dükkanın içinde. Bi tarz, bi eda, bi güzellik, bi güleryüz müşteriye… Dürüstlük te cabası. Ayrıca ÅŸunu da söyleyeyim; ben bu kızların aileleriyle tanışmadım daha, kısmet olmadı yani. Ama biÅŸey var ki, o da yukarda söylediÄŸim lafa gelir, çocuk yetiÅŸtirmek ince iÅŸtir. Ä°ÅŸte bu iki evladın da nasıl yetiÅŸtikleri belli. Ailelerine tanımadan selam yolluyorum burdan…

Gelelim Memo’ya… Bu da kendini zorla dükkana attı ÅŸekerim… dermiÅŸim:) “Ay ihtiyaç yok” diyorum, dinlemiyo. Åžaka bi tarafa Memo’yu da 2002 miydi neydi, Ä°zmir Homestore’da tanımıştım. Zorla sevdirdi kendini, girdiydi aramıza. Selin’le yanımızdan ayrılmaz oldu, yapıştı kaldı. Tabi biz izin vermesek zor yapışırdı ya:) Ä°ÅŸte bu da bir hakediÅŸ meselesi ÅŸekerim. Çünkü O da “açık bilinç”, yakışıklı, akıllı, arkadaÅŸ canlısı, çevresinde çok sevilen bir çocuk. Neyse, Memo Ä°stanbul’daydı geçen kış, yorulmuÅŸ, bunalmış uzun çalışma saatlerinden, kısa bi ara vermiÅŸ, dönmüş Ä°zmir’e, ailesinin yanına. Gel dedim Allahın Cezası:) kurtuluÅŸ yok senden… Bak mesela bu Memo’nun ailesini tanırım. Bu çocuk o kadar girift oldu ki bizimle, evde anlatır dururmuÅŸ “yok AyÅŸen Abla’daydım, yok “Selin’le yemekteydik” falan. En sonunda yaÅŸgünü geldi çattı bunun, hepberaber olalım dedik. Memo da evde söylüyo, “biz AyÅŸen Abla’larla yemeÄŸe gidicez” diye. Biz gittik oturduk, gülüyoruz söylüyoruz derken, benim dikkatimi karşıdaki bir adam çekti. Adam koridorda ayakta durmuÅŸ rakısını içiyo, bi taraftan da beni rakıya meze yapıyo! Biraz bekledim emin olayım diye, evet aynen öyle yani, düşündüğüm gibi. Çağırırsın Halil’i, dedim “bu herife söyle, toz olsun”. Bizim Halil Urfa’lı, saniyede adamın yanında bitti, ben de kimseye biÅŸey çaktırmadım, bekliyorum. Geri geldi Halil, demez mi “abla bu adamın sizin masada tanıdığı varmış, Ona bakıyomuÅŸ” diye. Nassı yani yaaaa? Adamın günahını aldık derken ben, bizim Memo demez mi “abla O benim babam, ben sizden bu kadar çok bahsedince, bizim oÄŸlan kimlerle görüşüyo diye merak etmiÅŸ, kontrole gelmiÅŸ. Ben de utandım size söyleyemedim” diye… Artık biz gülsek mi aÄŸlasak mı… Tabi o gece tanıştık baba Mustafa’yla, sonrasında da Mustafa’ya, kendisinden habersiz yaptığının hesabını soran anne Meral’le:) ve küçük kardeÅŸ Mert’le. Onlara da burdan selam…

Niyetim bu üç gencin reklamını falan yapmak deÄŸil aslında… Selam melam, iyi aile çocuÄŸu, bunlar boÅŸ laf gibi gelebilir bazılarınıza, hatta “bize ne be yahu” da diyebilirsiniz… Deyin anacım, buyrun ne isterseniz deyin beni bozmaz:) Ha! Alıştınız belki de benim hayattan kesitler vermeme, o da ayrı… Benim burda anlatmak istediÄŸim, bu üç genç insanla çok deÄŸiÅŸik paylaşımlar edinmemizdi aynı zamanda, Cale’yle beraber. Biz onlarla dolu dolu bir üç ayı paylaÅŸtık bu yaz. Benim yetemediÄŸim yerde Cale yetiÅŸti, anlattı biÅŸeyler. Ne anlattık derseniz onlara… BÄ°LGÄ°’yi paylaÅŸtık. Onlara herkesin hayatta bir görevi olduÄŸunu, hayatın hiç te hafife alınmaması gerektiÄŸini, her anımızın kıymetli olduÄŸunu, mutlaka bir-birkaç hedefimizin olması ama bu hedeflere giden yolda insana da deÄŸer vermemiz gerektiÄŸini, iyi niyetli olmayı ama “aklın disipline edemediÄŸi iyi niyetin yarardan çok zarar getirdiÄŸini” paylaÅŸtık.

“Üç Maymun”u oynamayı öğrettik onlara, “Nerde Ne Yapma Bilinci”ni…

Azıcık bi faydamız olduysa ne ala:)

Åžeker Bayramınızı kutluyor ve “Åžu yazıda adı geçen herkesi seviyorum” diyerek bitiriyorum izninizle…

Â